Liefde voor de bergen: waarom ze ons steeds weer roepen

Wij voelen ons gezegend met onze jaarlijkse trips naar de bergen. Het is een soort dankbaarheid die ons steeds opnieuw overvalt als we ver weg van de bewoonde wereld door nieuw te ontdekken gebied wandelen. Maar waar komt dat gevoel, die liefde voor de bergen, dan precies vandaan? We onderzochten het tijdens onze laatste rondtocht door de natuur van het toegankelijke Gran Canaria, onderweg naar het bergdorpje Tejeda.

Bergen geven ons standaard de slappe lach, laten emoties stromen, maken ons intens blij, soms boos en dagen ons uit. Dankzij onze liefde voor de bergen verleggen we onze grenzen en komen we dichter bij elkaar als vrienden. We snauwen elkaar af als een getrouwd stel, eten honderden melkbroodjes onderweg, lopen achteruit de heuvel af omdat de knieën zeer doen, zeggen soms kilometers lang niets of we kwebbelen aan één stuk door. We bespreken waar we tegenaan lopen en wat ons op het hart ligt. ‘s Avonds lezen we een boek en vallen we vaak voordat de klok 21u slaat in slaap.

Wandelen door de bergen betekent eenvoud. Iets waar wij mensen volgens ons goed op gaan. Even niet elke minuut van de dag een keuze maken, alleen de ene voet voor de andere zetten. Elke dag opnieuw. Opstaan, eten, lopen, eten, lopen, eten, slapen. De enige taak die we hebben is niet verdwalen. Daar zorgt onze GPS voor.

Lees ook over Het belang van wandelen van Puck en Maxime

Kilometers wandelen zorgt voor rust in het hoofd. Het zorgt ervoor dat alles even oké is zoals het is. Het helpt met gedachten op een rijtje krijgen en onverwerkte emoties aan het licht laten komen. Door je gedachten te horen en ze met elkaar te delen voelt alles licht. Ondanks de zware rugzak vol water waarmee je steeds hoger klimt.

Het voelt alsof we tijdens het wandelen door berggebied op een reset knop drukken. Alles wat er is mag er zijn. Zodat we daarna met nieuwe avonturen in ons hart, nieuwe prachtige plaatjes in ons hoofd en een voldaan lijf terug naar Nederland mogen keren.

De schoonheid van eeuwenoud natuurgeweld is magisch mooi. Lopend op een smalle bergkam voelen we ons oppermachtig en tegelijkertijd kleiner dan ooit. Op de hoogste bergtop smaakt een boterham met zweetkaas als een 5 gangen diner bereid door Ottolenghi himself. Na urenlang ploeteren is werkelijk niets zo satisfying als onze rugzakken naast ons neerzetten, zitten op een rotsblok en genieten van de koele wind door onze haren terwijl we verwonderd worden door de allermooiste 360 graden vergezichten. En een banaan. De ‘kleine’ dingen, dus.

Elk berggebied heeft andere charmes en een andere energie. Zelfs als dat berggebied in hetzelfde land is. Dat houdt ons steeds nieuwsgierig. Het ene gebergte is volledig groen met prachtige bloemenvelden, het andere kaal en vol steen. In sommige landen zoals Spanje vind je het allemaal. Soms op slechts enkele kilometers van elkaar. In de Dolomieten bijvoorbeeld word je kilometers lang omringd door ongekend steile rotswanden (die heb je overigens op veel plekken). Dat relativeert. We zijn slechts een klein onderdeel van de natuur. De grote rotsblokken waarover we balanceren laten ons spelen als twee jonge berggeiten.

Soms komen we mensen tegen, soms uren niemand. Soms vervloeken we een steile klim omdat we niet meer kunnen en het zweet in onze ogen prikt. Maar het enige wat nodig is, is de ene voet voor de andere blijven zetten. Het maakt ons mentaal weerbaar. We leren omgaan met tegenslag. De tijd in de bergen vliegt voorbij. Voor we het weten zijn we uren aan het wandelen en hebben we 15 kilometer en 800 hoogtemeters in de benen.

We kwamen tot de conclusie dat eenvoud het sleutelwoord is voor ons. De bergen roepen ons omdat we verlangen naar eenvoud. Het maakt ons intens gelukkig en onderstreept onze liefde voor de bergen.

Tot slot: we gunnen iedereen een maatje met wie je dit soort onvergetelijke avonturen kunt sparen. En die kun je ook op latere leeftijd nog ontmoeten!