De mooiste wandelingen in de Berchtesgadener Alpen

Nadat dit idee al enkele jaren in mijn achterhoofd rondhuppelt, was het deze week eindelijk zover: ik ga naar de Berchtesgadener Alpen. Terwijl Maxime een ontzettend gave solotocht maakte (je leest haar verhaal hier: Fisherman’s Trail: 10 dagen solo hiken langs de Portugese kust), ga ik één van mijn fijne jeugdherinneringen ophalen, en hopelijk herbeleven.

Jaren geleden gingen mijn ouders samen met vrienden uit hun vriendengroep keer op keer terug naar deze plek. Wij, mijn broertje en ik, mochten toen op onze nog mini beentjes mee. Omdat de herinneringen aan deze plek bijzonder fijn zijn, maar ik lang niet alles even goed kan terughalen, vond ik het tijd om deze omgeving opnieuw te gaan ontdekken. Graag neem ik jullie mee in mijn zesdaagse wandelvakantie in het gebied van de Berchtesgadener Alpen.

Dag 1: Aankomst bij Königssee

Na negen uur rijden en menig Baustelle en Staugefahr, ben ik eindelijk aangekomen op mijn plaats van bestemming: de Königssee. Ik parkeer mijn busje, oftewel mijn huisje op wielen, tegenover de camping waar ik de komende dagen ga verblijven.

Tegenover? Zul je denken. In Duitsland is het gebruikelijk dat je vooraf niet kunt reserveren voor een camping. Je rijdt er op goed geluk naartoe en kijkt of er nog plek is. Is dat niet het geval, dan kun je vaak in de buurt op een parkeerplaats overnachten, vaak is dit maximaal twee dagen. Elke ochtend, wanneer er weer plekken vrijkomen, kun je opnieuw proberen om op de camping in te checken. Dus morgenochtend sta ik als eerste bij de receptie!

Gezien de 33 graden is het in de bus niet uit te houden, dus besluit ik meteen de omgeving te gaan verkennen. Het dorpje Schönau am Königssee ligt op twee minuten lopen vanaf de parkeerplaats. Meteen zie ik al wat leuke dingen en routes die ik herken van vroeger. Dat kleine enthousiaste kind in mij komt weer naar boven, en de ideeën voor de komende dagen beginnen al te borrelen.

Via het dorpje loop ik naar het Malerwinkel-uitzichtpunt, waar je een prachtig uitzicht hebt over het gigantische meer. Kleine bootjes pendelen heen en weer naar de overkant. Daarna volg ik het pad naar de Rabenwand, een plek met opnieuw een mooi vergezicht over het meer. Vervolgens loop je via een schaduwrijk bospad terug naar de bekende Jennerbahn.

De Jennerbahn is een kabelbaan die je via drie stations naar een van de hogere bergen brengt: de Jenner. Onderaan het Jennerbahn-station is het dan tijd voor de eerste curryworst van de vakantie! Want tja, ik ben in Duitsland.

Komootlink route: Wandeling | wandeling | Komoot

Dag 2: De Koningsweg

Precies om acht uur ‘s ochtends stond ik paraat om een plekje op de camping te bemachtigen. Gelukt! Die zorgen zijn ook weer verdwenen. Nadat de bus geparkeerd was op zijn plek voor de komende dagen, was het meteen tijd om de eerste echte hike te beginnen.

De naam van de hike: De Koningsweg. Deze wandeling dankt zijn naam aan de Beierse koning Ludwig II. Hij had een grote liefde voor de bergen en de natuur, en bracht graag tijd door in deze regio. De route loopt langs prachtige uitzichtpunten en diende destijds als een soort privéwandelroute voor de koning en zijn volgers.

De route start bij het dalstation van de Jennerbahn. Het eerste stuk volg je de bordjes richting het middelstation. Deze route voert je langs een paar steile, maar leuke klimmetjes door het bos. Wanneer je bijna bij de tussenbestemming bent, word je begroet door de eerste Alpenweide, vol bloemen,en uiteraard… koeien! Het typische geklingel van de bellen tovert meteen een lach op mijn gezicht. Wat had ik dit gemist!

Na kort even de koeien geknuffeld te hebben, vervolgt de weg zich via de Wasserfallalm naar de Königsbachalm. Dit hele pad loopt langs de berghelling, met aan de andere kant van het dal een continu uitzicht op de Watzmann-piek, de hoogste berg van de regio.

Na een welverdiend fris drankje bij de alm verschenen langzaam de eerste verdachte wolkjes aan de lucht. Een tijdje geleden hebben Maxime en ik een cursus weerkunde gevolgd, en daarom weet ik nu: het is tijd om af te dalen.

En ja hoor, precies op tijd terug bij de camping. Eenmaal terug begon de lucht te rommelen, en nog geen paar minuten later liet de bliksem zien hoe hij genadeloos, keer op keer, inslaat op de bergen. Prachtig! Maar ik ben heel blij dat ik daar op dat moment niet meer liep.

De rest van de avond volgden wat huishoudelijke taken die horen bij het campingleven. Na het koken liep ik, net als vele anderen, met een vol mandje afwas richting de wasbakken. En wie bekend is met kamperen, weet het vast al: dit is altijd een uiterst gezellige bezigheid!

Komootlink route: Wandeling | wandeling | Komoot

Dag 3: Hintersee

Vroeg in de ochtend werd ik mijn camper uit gebrand. Als een gekookt ei at ik mijn ontbijt en plande ik mijn route. Omdat ik de afgelopen dagen merkte dat mijn trailschoenen meer als ski’s fungeerden, besloot ik eerst even in het dorp nieuwe trail-/bergschoenen te halen. Na afscheid te hebben genomen van mijn oude stappers, ging ik – tegen alle adviezen in – meteen de hoogte in op mijn nieuwe schoenen. En wat lopen ze lekker!

Vanuit het centrum van Berchtesgaden nam ik vervolgens een taxi naar de bushalte Wimbachbrücke. (De bus had ook gekund, maar die reed de halte met volle vaart voorbij.) Vanaf Wimbachbrücke loopt de route via een mooi bospad. Aan de rechterzijde is er continu een prachtig uitzicht op het tegenovergelegen bergmassief. De hele route liep door de koele bebossing – wat ook echt wel nodig was vandaag, want het is inmiddels 32 graden.

Eenmaal aangekomen bij Hintersee was het tijd voor wat ontspanning: yoga aan het water en een frisse plons.

Vanuit Hintersee kun je de bus terugnemen naar Berchtesgaden, waar de dag werd afgesloten met een goed bord Kaiserschmarrn en een plan voor morgen. Met een woeste 35 graden in aantocht is een koele plek voor een wandeling geen overbodige luxe.

Komootlink route : Wandeling | wandeling | Komoot

Dag 4: Eiskapelle

Het weerbericht: 35 à 36 graden, volle zon. Tijd voor wat water- en ijspret. In het dorpje Schönau am Königssee ligt een klein haventje. Vanuit deze haven vertrekken om de 15 minuten bootjes naar verschillende plekken aan weerszijden van dit gigantische meer.

Helaas is dit wel een van de toeristische hotspots. Maar wees gerust: de meeste mensen blijven hangen bij de aanlegplaatsen. Zodra je een stuk gaat hiken, ben je weer heerlijk alleen. Met een fris windje in het gezicht en 30 minuten lang genieten van de prachtige uitzichten vanaf de boot, meerden we aan in St. Bartholomä, een plaatsje dat zich kenmerkt door het iconische kerkje aan het water.

Toch wilde ik hier al snel weer vertrekken, want het ontwijken van selfiesticks is eerlijk gezegd niet een van mijn favoriete bezigheden. Om even in alle rust van het meer te genieten, liep ik een stukje verder naar het einde van het strandje. Al na zo’n tien minuten lopen was er écht niemand meer. Alleen het geluid van de wind en het zacht klotsende water. Perfect.

Vanuit St. Bartholomä kun je naar de Eiskapelle lopen. Het is een stukje klimmen, maar aan het einde zou de beloning daar zijn: een prachtig mooie gletsjerkapel.
Maar… dat was dus niet zo.

Vanaf het officiële eindpunt van de route kon je, als je een verrekijker had, inderdaad in de verte de Eiskapelle zien liggen. En daar gingen we het natuurlijk niet bij laten.

Via de uitgesleten rivierbedding vol grote rotsblokken baande ik me een weg dichter naar dit natuurwonder. Met wat klim- en klauterwerk voelde je al snel de ijskoude bries van het water en de gletsjer. Eenmaal aangekomen, besefte je pas hoe gigantisch de gletsjer en de ijsgrot eigenlijk zijn.

Na wat van het heldere ijswater in mijn bidon te hebben gedaan, besloot ik snel weer terug te keren. Een plek als deze bezoeken is niet zonder risico. Houd er altijd rekening mee dat het ijs van de gletsjer in de lente en zomer zeer instabiel is. Ga er nooit op of onder! Ook is het risico op steenslag groot. De zijkanten van de gletsjergroeve bestaan uit zachte, brokkelende grond. Blijf dus altijd uit de buurt van de randen.

Komootlink route: Wandeling | wandeling | Komoot

Dag 5: Almbachklamm en Saltzbergwerk

Na het bekijken van het weerbericht was het ook vandaag even zoeken hoe de dagplanning eruit zou zien. Niet vanwege de hitte dit keer, maar door het naderende noodweer.

Ik besloot een korte hike te maken door de Almbachklamm, een van de bekendere klammen in de omgeving. De Almbachklamm is een kloof met 29 bruggetjes over de rivier. Het smalle pad is gezekerd met staaldraden, en er zitten héél veel trappen in de route. Rust zacht, bovenbeenspieren.

Kristalhelder water stroomt via talloze watervalletjes naar beneden, terwijl de route ons omhoog leidt. Eenmaal boven merkte je al dat de wind flink was toegenomen. Waarschijnlijk de voorbode van het stormfront dat over twee uur verwacht werd, dus liep ik zonder pauze weer terug naar beneden. Via een uitdagend maar leuk pad kwam ik weer bij het startpunt.

Vanaf de bushalte van de Almbachklamm kun je ook uitstappen bij het Salzbergwerk. Dat heeft niets met hiken te maken, maar is wél erg leuk, en zeker een aanrader! Het Salzbergwerk is een zoutmijn die tot op de dag van vandaag nog in gebruik is. Tijdens de rondleiding krijg je uitleg over het huidige zoutwinningsproces, maar ook over hoe dat in het verleden ging. De mijn is namelijk al meer dan 500 jaar in gebruik.

Omdat ik hier als kind ook ben geweest, was deze excursie pure nostalgie voor me!
En ook als volwassene was het weer een feestje, vooral de glijbanen die je steeds dieper de mijn in brengen! (Helaas geen foto’s binnen toegestaan.)

Toen de mijntrein ons uiteindelijk weer naar buiten reed, was het inmiddels flink donker. Met een dreigend groene lucht aan de hemel werd het tijd om snel naar de camping te vertrekken. Heel snel.

De rest van de avond heeft het gigantisch geregend en geonweerd. Maar ach, dat gaf dan weer alle tijd om de routeplanning voor de laatste dag te perfectioneren!

Komootlink route: Wandeling | wandeling | Komoot

Dag 6: Grunstein en Kuhrointhutte

De wekker ging vroeg. Grote plannen voor vandaag. Toch was er wat twijfel: een grote, ruige route of een kortere, gemiddelde? Het weer was niet te peilen. Na lang naar de multimodellen te hebben gestaard, nam de stem in mijn hoofd de beslissing: bij twijfel, doen!

De wolken zorgden voor een prachtig spel boven en tussen de bergen. Na de eerste steile hellingen over het grind was het al snel duidelijk dat dit een pittige tocht zou worden. De eerste hoogtemeters gingen over een verraderlijk grindpad, met in mijn hoofd de mantra: trust your slide. Gelukkig sloeg de weg uiteindelijk af, het bos in. Zigzaggend omhoog over een gezellig bospaadje, tot het pad ineens ophield.

Je kon goed zien dat hier recent héél veel water naar beneden is gekomen. Over het mulle, deels weggespoelde pad baande ik me verder omhoog. Als een blije kleuter dacht ik bij elke nieuwe bocht: wauw, kijk dit uitzicht dan! En bij elke hoek zei ik opnieuw, licht schaapachtig: “WÁT mooi!”

Eenmaal de ontzettend steile klim voorbij, kwam ik aan bij de eerste berghut. Tijd voor een overwinnings-apfelstrudel, uiteraard. Met nieuwe energie en een flinke suikerpiek, was het tijd om naar de top van de Grünstein te lopen. Vanaf hier had je een waanzinnig uitzicht over het hele dal. Door het wisselvallige weer creëerden de wolken ook hier weer fenomenale plaatjes.

In de verte kwamen donkere wolken opzetten: tijd om weer door te lopen. De route ging verder via een bospad over de bergkam naar de volgende hut: de Kührointhütte. Hier kun je, als je wilt, een nachtje blijven om de volgende dag verder te trekken richting de Watzmann-piek.

Na wederom een suiker-overload in de vorm van Kaiserschmarrn was het tijd voor de afdaling.
1100 meter dalen later kwam ik met een voldaan gevoel weer aan op de camping.

Bij een lokale kaasboer nog wat kaas en worst weten te scoren, om die vervolgens te nuttigen met een rood wijntje. Een perfecte afsluiter van deze pittige tocht en van dit superfijne tripje naar de plek van zoveel jeugdherinneringen.

Komootlink route: Wandeling | wandeling | Komoot

Met een rugzak vol verhalen, een paar kilo’s extra suiker en een hart vol herbelevingen sluit ik deze reis af. Wat een plek. Wat een dagen. En nu? Douchen. Slapen. En… plannen maken voor een volgend avontuur!